EIGEN ERVARING

Turntrainer
Ooit was ik een aantal jaren turntrainer van een ploeg meisjes en dames, op landelijk niveau (met nominatie voor bondscoach). Toestelturnen is een individuele sport waarbij hoog atletisch vermogen wordt gecombineerd met het managen van je angstgevoelens. Turnen betekent per definitie risico's nemen. Maar tot hoever, want 'the sky is the limit'....

Een turnster staat er tijdens de wedstrijd alleen voor. Zij moet het dan in haar eentje opnemen tegen de moeilijkheidsgraad van de oefeningen. Alles staat 'vast': de toestellen, de beschikbare tijd, de ruimte. Zij is het enige bewegende 'element' en dus de variabele.

Uitermate boeiend om een atlete op te leiden naar het voor haar hoogst haalbare doel. Want het kan altijd moeilijker in het turnen.
Doch juist het individuele aspect maakt het voor een trainer boeiend om de oefeningen aan de vier toestellen zodanig samen te stellen dat de lichamelijke en geestelijke mogelijkheden van de turnster optimaal worden ingezet voor het resultaat.

Positie van de coach/trainer
Voor de trainer betekent het dus dat hij voor alle turnsters oefeningen op maat moet maken, in overleg met de atlete. Want zij moet het doen, en zij moet er het goede gevoel bij hebben of krijgen.

Juist de diversiteit aan mogelijkheden en onmogelijkheden van de atlete levert een permanente zoektocht op naar de optimaal haalbare prestatie. Het overleg met de turnster is hierbij cruciaal. Haar prestatiedoel, haar motivatie, haar atletische mogelijkheden, haar omgaan met de angsten, etc, etc.

Als coach ben je slechts supporter, aanreiker van nieuwe varianten van trainingen, creator van optimale trainingsomstandigheden, motivator soms. In de ideale situatie wordt de coach uitgedaagd door de atlete. Haar wil is 'wet' en zij schildert in beginsel haar eigen horizon van dat moment.
En die horizon is eigenlijk oneindig......

In het volgende blog zal ik een transfer schilderen naar de praktijk van de werkomgeving. Dus tot dan.