In alle bescheidenheid, maar ik heb ongeveer 15 jaar directie-ervaring. Als directeur heb ik steeds de transfer gemaakt naar mijn ervaringen als turntrainer. Althans voor zover dat mogelijk was.
Om te beginnen heb ik bij het aannemen van nieuwe medewerkers steeds gezocht naar 'de beste in zijn/haar soort'. Een kandidaat die zijn leidinggevende kan prikkelen en uitdagen, inclusief mijzelf. Dat geeft een zekere competitie (op de betreffende afdeling), maar dat is te managen. Die competitie zorgt voor een autonome groei in kwaliteit en kwantiteit (in de afdeling), en uiteindelijk voor de gehele organsatie. Meedenkers en initiators heeft een zichzelf respecterende organisatie nu eenmaal nodig.
Voor een leidinggevende is dat niet altijd even gemakkelijk, want je wordt inderdaad permanent uitgedaagd. Maar daar ligt ook de crux voor het coachschap. Als je als leidinggevende kiest voor een kritisch type medewerker die ook ambities heeft, zul je hem/haar ook retour moeten uitdagen. Weliswaar steeds binnen de context van je ondernemingskoers, doch gespecificeerd op de 'man/vrouw'.
Regelmatig met elkaar spreken is daarbij een voorwaarde, maar vooral goed observeren wat er gebeurt is voor de coach (leidinggevende) doorslaggevend. De coaching begint met het observeren van het gedrag van de medewerker/ster, om vervolgens getimed de coachingprikkel toe te dienen. Timing is eveneens een kritische factor, want de prikkel die je wilt toedienen dient over te komen, begrepen te worden, en te stimuleren tot een verbeterpunt.
Wordt vervolgd..........
maandag 26 oktober 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten