Hoe coacht de coach zichzelf?

Ik ben met de motor op vakantie geweest. In mijn eentje via Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland naar Italie (Viareggio/Pisa) en terug via ongeveer dezelfde route. Steeds andere steden aangedaan en tussendoor van de groene omgeving genoten.

Motorvakanties zijn geweldig. Ik heb nu mijn tweede jaar achter de rug. Vorig jaar Kopenhagen gedaan via Munster en Hamburg, terug via Bremen.
Motorvakanties zijn geweldig omdat je vanaf het moment van vertrek je hersens op een anders spoor zet. Volle concentratie voor het rijden is vereist, om toch ook nog iets van de omgeving mee te krijgen. Ontspanning middels inspanning!

Een beetje spannend is het ook, want ik wist nooit vooraf hoe het weer zich zou ontwikkelen, en hoe laat ik mijn doel van de dag (stad) zou bereiken en in welk hotel ik terecht zou komen. Alom bezigheid dus op elk moment van de dag.

Doordat ik alleen was, moest ik ook op mijzelf letten. Dus ik was mijn eigen coach.

Wat heb ik geleerd?
* Haastig motorrijden is gevaarlijk, omdat je medeweggebruikers geen idee hebben hoe snel je bent. Dus ik nam vanaf een bepaald moment meer tijd om gezond aan te komen.
* Te lang rijden is ook niet verstandig omdat de concentratie op enig moment tekort schiet. Plotsklaps met een zwier remmen op een parkeerplaats met gestrooid zand bijvoorbeeld, doe je maar een keer, en nooit weer. Ik kon het apparaat maar net rechtop houden en uit de slip.
* Te lang rijden is dusdanig vermoeiend dat je de volgende dag veel tijd nodig hebt om te herstellen. En dat is strijdig met je doel: kennismaken met de betreffende stad in al haar facetten.
* De snelweg mijden levert mooie panorama's op doordat je snelheid veel lager is en je meer 'in de natuur' rijdt.

Is mijn persoon verstandiger geworden? Ik vermoed van wel.
Eigenlijk pas ik op mijzelf toe wat ik ook steeds van mijn cursisten vraag: Evalueer het eigen gedrag en pas het aan indien gewenst.