Momenteel coach ik een bedrijfsleider van een metaalbedrijf met 55 vaste medewerkers en nog enkele flexkrachten. De coachee is sinds anderhalf jaar in functie en in het bedrijf begonnen als tekenaar en via hoofd bedrijfsbureau doorgegroeid. Hij is intelligent en voldoende opgeleid. Momenteel volgt hij nog een opleiding HBO Bedrijfskunde. Daarnaast is hij gehuwd met een werkende echtgenote, en heeft twee opgroeiende kinderen. Zijn werkgever (= mijn opdrachtgever) is groeiende en heeft gedurende de laatste anderhalf jaar enkele organisatorische aanpassingen moeten doen, vanwege de groei en het perspectief.
Dat alles ligt deels op het bord van de bedrijfsleider. Die heeft het dus druk-druk-druk.
Als coach volg ik zijn voortgang nauwgezet, door te letten op zijn manier van communiceren, zijn leveren van support aan zijn medemanagers, het optuigen van de bedrijfsprocessen, en ....... zijn lichaamstaal.
Feitelijk heeft de coachee het te druk. Veel te druk. Maar hij wilde het zelf en zat al in de stroom voordat ik hem mocht gaan coachen.
Als coach houdt mij de situatie eigenlijk permanent bezig: ontploft het drukvat niet voortijdig? Een lastige vraag, want de lichaamstaal is zeer gevarieerd. Gelukkig krijgt de coachee alle support van zijn werkgever, hoewel het werk wel gewoon gedaan moet worden. De klant blijft koning!!
Primair is de coachee leidend in het coachingtraject en bepaalt mijn interventies. Maar tot hoever laat je zaken gebeuren? In dit geval intervenieer ik dus soms op eigen initiatief om contact te houden en poolshoogte naar het 'drukvat'te kunnen nemen. Tijdens die contacten merk ik dat mijn aanwezigheid al drukverlagend werkt. Dus ik zit goed!
Tot nu toe heeft zich nog geen ontploffing voorgedaan......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten